សម្លេងកាំភ្លើងអាចនឹងស្ងប់ស្ងាត់នៅតាមខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែន ប៉ុន្តែស្លាកស្នាមនៃការឈ្លានពាន និងការបាត់បង់មិនអាចលុបលាងចេញពីបេះដូងកូនខ្មែរបានឡើយ។ ឈាមស្រស់ ញើស និងសាច់ស្រស់របស់វីរកងទ័ពយើង បានស្រក់ជោកដីដើម្បីការពារបូរណភាពទឹកដី ការពារស្នាមញញឹមរបស់យើង និងការពារអធិបតេយ្យភាពជាតិពីការជាន់ឈ្លីដោយបរទេស។ ក្នុងនាមជាពលរដ្ឋនៅជួរក្រោយ តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះដើម្បីជាការសងគុណដល់ដួងវិញ្ញាណក្ខន្ធអ្នកក្លាហានទាំងនោះ?
ចម្លើយគឺស្ថិតនៅលើទង្វើ និងការសម្រេចចិត្តរបស់យើងប្រចាំថ្ងៃ។ ការបិទច្រកព្រំដែន មិនមែនជាការបិទដង្ហើមសេដ្ឋកិច្ចយើងទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកាតាលីករដែលរុញច្រានឱ្យប្រជាជាតិមួយនេះ ភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញនូវស្មារតីជាតិនិយមដ៏មហិមា។ ពលរដ្ឋខ្មែរនៅទូទាំងប្រទេស បានរួមចិត្តគ្នាតែមួយ ធ្វើពហិការឈប់ប្រើប្រាស់ទំនិញរបស់ប្រទេសដែលឈ្លានពានយើង។ នេះមិនមែនត្រឹមតែជាការខឹងសម្បារនោះទេ តែវាជាការបង្ហាញជំហរយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា ខ្មែរមិនយកលុយទៅទិញអាវុធពីគេ មកបាញ់សម្លាប់បងប្អូនឯងនោះឡើយ។
ការងាកមកគាំទ្រផលិតផលក្នុងស្រុក ក្រោមពាក្យស្លោក «ប្រើប្រាស់របស់ខ្មែរ ស្នេហាជាតិ» គឺជាអាវុធសេដ្ឋកិច្ចដ៏មុតស្រួចបំផុតដែលពលរដ្ឋទូទៅអាចចូលរួមបាន។ រាល់ពេលដែលលោកអ្នកទិញត្រីសាច់ពីអ្នកនេសាទក្នុងស្រុក ទិញបន្លែពីកសិករយើង ឬគាំទ្រផលិតផលកែច្នៃរបស់សហគ្រាសខ្មែរ លោកអ្នកកំពុងតែជួយសង្គ្រោះសេដ្ឋកិច្ចជាតិ និងកំពុងឈរប្រកៀកស្មាជាមួយកងទ័ពនៅជួរមុខ។ ទង្វើនេះ បង្ហាញពីភាពឯករាជ្យ ការពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង និងការរួបរួមគ្នាដែលគ្មានសត្រូវណាអាចបំបែកបាន។
វិបត្តិព្រំដែនបានបង្រៀនឱ្យយើងយល់ច្បាស់ថា គ្មាននរណាម្នាក់ស្រឡាញ់ខ្មែរ ជាងខ្មែរនោះទេ ហើយភាពរឹងមាំរបស់ជាតិ ផ្តើមចេញពីឯករាជ្យភាពនៃសេដ្ឋកិច្ចក្នុងស្រុក។ សូមកុំឱ្យស្មារតីនេះពុះកញ្ជ្រោលតែមួយឆាវ! សូមបន្តយកបេះដូងស្នេហាជាតិ មកអនុវត្តផ្ទាល់តាមរយៈការគាំទ្រផលិតផលជាតិជារៀងរហូត។ នេះទើបជាការសងគុណដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម និងមានន័យបំផុតចំពោះវីរកងទ័ព ដែលបានបូជាជីវិតដើម្បីជាតិមាតុភូមិ៕